Proloog.
Rue d’Aerschot. Een doordeweekse avond. Buiten is het donker, miezerig, kil. Een eindeloze rij bordelen in vale neonkleuren. Dames in alle maten, met alle gewichten. Vitrinevriendin, onze bestemming. Het lot van velen. Een man zoekt geluk. Binnen lijkt het warm. Hij opent de deur.

1.
In de deuropening ligt een doorweekte mat. Daarachter schuilt geborgenheid. In de Rue d’Aerschot spreekt men geen Vlaams, zelfs geen Brussels meer. Maar de taal van de liefde is universeel. Elke man verstaat de boodschap. I mirëpritur. Bem-vindo. Een oude radio speelt jazz, het broeierige geluid van het bordeel. Het heeft iets aantrekkelijks, iets sensueels.

2.
Vitrinevriendin. Een andere man staat voor de vitrine: Dédé. Dédé groet ’s avonds de dames. Vol verwachting. De prijs-kwaliteit-verhouding is schappelijk, de sfeer behaaglijk, aangenaam. Dédé luistert naar z’n lichaam en gaat binnen.

3.
Luttele seconden later. Nog een klant. Mister C. Een andere man op dezelfde plek. Zijn vlees is zwak, zijn wil is goed. Waarom zoeken mensen elkaar op? Waarom wil iemand zo veel mogelijk vrienden? Uit ijdelheid of onzekerheid? Niemand ontsnapt aan de menselijke natuur. Ook een dame van zware zeden niet. Mister C betaalt royaal voor haar vriendschap. Ook hij zoekt liefde. Maar de muren hebben oren. De buren ook.

4.
Ghalib, de foute man op het foute moment. Zijn geest is zwak. Voor de zoveelste keer wordt zijn avondrust verstoord. Verschillende buren, verschillende culturen. Verrijkend, maar ook een bron van ergernis. Het genot van Mister C is het startschot van een vete. De druppel die de emmer doet overlopen. Verdraagzaamheid kent zijn grenzen. Een goede buur moet je verdienen. Ghalib brengt een bezoek aan de buren.

5.
Ook wraak is onderworpen aan de regels van het leven, de etiquette, het wachten. Ghalib heeft ervaring, Ghalib heeft stijl. Vitrinevriendin. Het bordeel, de spiegel van de maatschappij. Het oudste beroep ter wereld trekt ook ouderen aan. Zij staan boven de wet, zij hebben geen tijd, geen geduld. Stijl is niet iedereen gegeven. De steekvoor-senioor moet het ijzer smeden zolang het er nog is. Een dame van lichte zeden begrijpt dat. Ghalib en Dédé niet. Ook zij zijn mannen van vlees en bloed. Maar Jean houdt al jaren de teugels strak. Herrieschoppers zijn niet welkom.

6.
Vitrinevriendin, een drukbezochte keet, met een zwoele sfeer, maar met fatsoen. Mannen uit verschillende lagen van de bevolking stromen er samen voor hun dagelijkse gueuze. Serveuses komen handen te kort om alle gasten te bedienen. De omzet is groot. Jean zoekt constant nieuwe diensters, maar goede serveuses zijn schaars. Rue d’Aerschot, een bonte mix van passanten. Een zakenman op doortocht. Hij houdt van streekproducten en lokale folklore. Hij wordt verleid en gaat binnen.

7.
Luttele seconden later. Een blinde man komt kijken aan het raam. Hij ruikt de schoonheid, de zoete geur van het bordeel. Hij voelt de hitte, de barmhartige schoot. Hij hoort een geluid. Achter hem. Rue d’Aerschot, de straat der verschoppelingen der aarde. Ook hier heerst het recht van de sterkste. De blinde man ziet het gevaar niet aankomen. Hij wordt bruut het bordeel binnengeschopt.

8.
Vitrinevriendin verwelkomt zijn miljoenste bezoeker. De zakenman was te snel, zoals altijd. De belager te strak. Er bestaat nog zoiets als gerechtigheid. Jean weet wat hem te doen staat. Herrieschoppers zijn niet welkom in dit bordeel. Zij vliegen terug op straat.

9.
De Rue d’Aerschot. Een dame van groene zonden dartelt over straat. Het lot heeft haar hierheen gebracht. Vitrinevriendin. Een bordje voor het raam. Serveuses gevraagd. Ook zij kent het spel van vraag en aanbod, de menselijke natuur, de biologische teelt. Een godsgeschenk. Ze vertrouwt op haar intuïtie. De energielijnen lopen juist. Ze is vastbesloten en gaat naar binnen. Ze toont haar troeven. Jean is overtuigd. Ze weet van aanpakken. Haar geitewollen jarretellen komen eindelijk van pas.

10.
Iemand klopt op het raam. De eerste klant. Buiten. Door het raam ziet ze een felle gloed. Het moment van de waarheid. Het lot heeft het zo beslist. De nieuwe serveuse snelt de straat op. De Rue d’Aerschot is verlaten. De dorstige klant heeft vast elders onderdak gevonden. Zijn nood was hoog.

11.
Stil geschuifel in de verte. Toch potente klanten in aantocht. De Rue d’Aerschot ziet zwart van het volk, van de baarden. Moedeloze gezichten. Een betoging. Eén van de zovele. Mensen komen de straat op. Weten ze waarom? Weten ze nog waarvoor ze strijden? Een ideaal imago is belangrijker dan een ideaal. Nieuwe helden plegen zelden daden.

12.
Een enkeling zit in de verkeerde betoging. Maakt het uit? Voor een dame van groene zonden wel. Ze is overtuigd. Ze leeft volgens de zon, ze draait met de wind. Het is haar lot. Ze verdwijnt in de massa. De betoging verdwijnt in de straten van Brussel. De steekvoor-senioor is er opnieuw, de dame van lichte zeden aan zijn zij.

13.
Een grijze vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken. De steekvoor-senioor laat er geen gras over groeien. Hij zet het korte leven dat hem nog rest naar zijn hand. De dame van zware zonden zwicht. Jean is wanhopig. Hij ziet zijn beste diensters één voor één verdwijnen. Ze stappen samen in zijn mobilhome. Ze trekken naar betere oorden. Duitsland, Polen, Oekraïne, Transsylvanië. Misschien wel richting Albanië. De zon komt op. Een gouden gloed aan de horizon. File. Hun laatste ochtendspits in Brussel. Ze staan stil op de snelweg. Maar ze zijn op weg. Ze hebben tijd. Tijd voor een nieuw leven. Een nieuw begin. Einde. Fin.

Epiloog.
Of toch niet. Een stereovolumeboenkbak mijdt de file en scheurt over de pechstrook. Ook jonge halzen met getunede auto’s staan boven de wet. Weinigen hebben stijl. De zon gaat stilaan naar haar hoogtepunt. De steekvoor-senioor is het wachten beu. Hij moet en zal zijn naam eer aandoen. Hij wijkt uit richting pechstrook. Zijn ultieme plan. Naar de vrijheid. Zijn vrijheid is snel weg. Hun tijd is op. Crash. Einde. Fin.

Vitrinevriendin – de strip

Idee en scenario: Rikkel en pIE p.KLEIN

Tekeningen: uiteraard Rikkel

Uitgeschreven verhaal: Pie